نسل چهـــارم هـــزاره درکــویته
|
برویم درقرن 19 و سلطنت امیر شیر علی خان در 1869، حکومت هند برتانوی که درآغازباامیرشیرعلی خان روابط خوب داشت، کویته را (که جزءخاک افغانستان بود) به هندبرتانوی الحاق کرد. درسالهای مابعد پس ازپذیرایی هیئت روسی درکابل، روابط امیر باهند برتانوی تیره شد و حکومت امیر شیر علیخان در1876م خاتمه یافت وجنگ دوم افغان وانگلیس واقع شد. امیرمحمدیعقوب خان معاهدۀ ننگین گندمک را باهند برتانوی منعقد کرد و الحاق کویته به هند برتانوی تاییدشد. درجولای 1880برتانویان، امیرعبدالرحمن خان راکه ازسمرقندبه چاریکارآمده بود، بحیث امیرافغانستان برسمیت شناختند. درسال دوازدهم سلطنت امیرعبدالرحمن(1892) قیام هزاره جات رابا خونریزی ظالمانه سرکوب کردواین سال فراریکدسته هزاره هااز افغانستان بحیث پناهگزین درکویته بود. حکومت هندبرتانوی برای پناهگزینان هزاره درکویته جای داد. این هزاره هاکه درهزاره جات افغانستان قریه نشین بودند، طی سالیان شهرنشین شدندوزبان اردو و انگلیسی راآموختند(زبان فارسی راطی چهارنسل ترک نکرده اندو بین خودسخن میگویند). چون شیعۀ جعفری هستند مراسم عاشورا را انجام میدهندوبه زیارت امام رضاعلیه الرحمه به مشهدمیروندونیز کربلا ونجف رازیارت میکنند. درسال
1947پاکستان ظهورکرد وهزاره های کویته پاکستانی شدند. کسانیکه تحصیلات به
انگلیسی داشتند، در دفاتروسپاه پاکستان مقام یافتندویکعده درکراچی که
پایتخت بود، کارگرفتند. جنرال موسی یکی ازشخصیتهای معروف هزارۀ پاکستان
بودکه دردوازده سال حکومت نظامی، مدتی حاکم همۀ پاکستان غربی شد(وآنزمان
نسل سوم هزاره هادرپاکستان بود.) |