فردای افغانستان
امید به فرداهای بهتر برای افغانستان عزیز

 
تاريخ : پنجشنبه پنجم آبان 1390

بامیان در کنار باستانی بودنش، اگر شهرت دیگری نیز داشته باشد؛ یک شهر بی برق است که چراغ موشک تاهنوز هم اهمیتش را در آن حفظ کرده است.
هرچند، این شهر یکی از شهرهای معروف و توریستی کشور است، اماهیچ گونه برق دولتی در آن وجود ندارد، باشنده گان این شهر شب ها با اریکین و چراغ موشک، خانه های شان را روشن می کنند.
جهانگردان نیز دراین شهر از بی برقی بهره برده و در دل شب های تاریک به آسمان نگاه می کنند و ستاره ها را می شمارند. بسیاری از شاگردان مکاتب و دانشجویان دانشگاه بامیان نیز همانند دوران بوعلی سینا و البیرونی در پیش اریکین وچراغ فتیله یی درس می خوانند.
با این وصف، شماری از شهروندان بامیانی شاکی اند که به اثر تنفس دود چراغ تیلی به مرض های گوناگون مثل سردردی، دل بدگی و مشکلات تنفسی گرفتار شده اند.
مادرعبدالله، شهروندی که در پشت بازار کهنه زنده گی می کند؛ از درد سینه و نفس تنگی شکایت دارد. او که دوداریکین را به دودچراغ موشک برتری می دهد و می گوید: «دود چراغ موشک سینه ام رامی گیرد، ما درخانه الیکین روشن می کنیم، چون که دودالکین نسبت به دود چراغ موشک کمتراست.»
صفیه، دانش آموز صنف نهم لیسۀ دخترانۀ مرکز بامیان که خانه اش در سمت غرب مجسمۀ ویران بودا واقع شده است، شب ها از تاریکی می ترسد، او می گوید: «در پیش الکین درس خواندن سخت است، چون الکین نمی تواند جاهای بیشتری را روشن کند، وقتی که همه خواب باشند ترس وجودم را فرا می گیرد، من هم از ترس می خوابم.»
سری به بازار بامیان می زنم؛ بازاری که در شب ها نمای آن شباهت زیادی به کاروانسراهای قدیم دارد، چون بر سر دروازه های هوتل ها و دکان هایش اریکین آویزان است. چوکی داران و مسافرین، شب ها در جاده و کوچه های مرکزی این ولایت همدیگر را در نور کمرنگ اریکین می بینند.
روستم، پسر ماما نجف که در وسط بازار هوتل دارد، می گوید: «ما در هوتل یک جنراتور شخصی داریم که فقط تا ساعت ده و نیم شب روشن است، بعد از آن همان چراغ تیلی والکین است، وقتی که برق دولتی نیست دیگر چاره نداریم جزچراغ تیلی.»
از سه سال پیش بدینسو، چندین پایۀ برق در این بازار دیده می شود، اما سیمی که از بالای آن پایه ها کشیده شده مثل تناب لباس می ماند، چون هیچ گاهی برق درآن ها جریان نیافته است.
علی ظفر، یکی دیگر از بازاریان بامیان درحالی که از بی برقی کمی عصبانی به نظر می رسد، می گوید: «این پایه های برق نمایشی است، برای بازی دادن مردم نصب شده است، چشم دولت کوراست، جایی که امنیت باشد نمی بیند، دلیل بی برقی ما صلح طلبی وامنیت ماست.»
واحدی بهشتی، عضو شورای ولایتی بامیان می گوید: «باوجود ی که شورای ولایتی و مردم بامیان از وزارت آب و برق درخواست های مکرر برای تأمین برق در این ولایت داشته اند ولی تاهنوز کدام جواب مثبتی از آن وزارت دریافت نشده است.»
با تمام تلاشی که کردم، متأسفانه مؤفق نشدم که با آمر برق بامیان گفتگو انجام دهم، اما داکتر حبیبه سرابی والی بامیان که خود نیز دراداره اش برق دولتی ندارد، گفته است که بسیاری وقت ها به دلیل نبود برق و غیر حاضری جنراتور کاران، کارهای دولتی در شهر بامیان به تعلیق می ماند.
دو سال پیش تر بند برق توپچی توسط والی بامیان و چند مقام بین المللی در این ولایت گشایش یافت که درگشایش آن گفته شده بود؛ تا سال 2012 دست کم شهر بامیان با نور برق روشن خواهد شد ولی تاهنوز این بند برق به حد گشایش باقی مانده است.
این در حالیست که به تاریخ 22 سرطان پروژۀ برق دیزلی در مرکز شهر ولایت بامیان تهداب گذاری شده است و داکتر سرابی، والی بامیان وعده سپرده است که این پروژه تا آخر سال 2011 به بهره برداری سپرده خواهد شد .

منبع: بست باستان



ارسال توسط امین صداقت

اسلایدر